پورتال خبری, تفریحی, سبک زندگی, روانشناسی, سلامت, اخبار روز

رشد زودرس و دیررس در نوجوانان مزایا و معایب آن

پژوهش های بسیاری در زمینه ی تاثیر رشد زودرس و دیررس فیزیکی بر سازگاری روانشناختی و اجتماعی افراد صورت گرفته است. ما در مجله اینترنتی زگیل در مورد رشد زودرس و دیررس نوجوانان و تاثیرات آن بیشتر توضیح خواهیم داد.

 

 

رشد زودرس در پسران 

 

 

چون پسرانی که رشد زودرس یافته اند نسبت به سن خود جثه ای  بزرگتری دارند، عضلانی ترند، و هماهنگی حرکتی بهتری از پسران با رشد دیررس دارند،

 

رشد زودرس

 

 

مزایای رشد زودرس:

 

از مزایای ورزشی و اجتماعی بیشتری برخوردار می شوند.

 

 

توانایی آنان برای موفقیت در ورزش های رقابتی بیشتر است.

 

 

رشد برتر و مهارتهای ورزشی آنان سبب می شود که اعتبار و موقعیت اجتماعی شان تقویت شود.

 

 

میزان شرکت آنان در فعالیت های فوق برنامهٔ دبیرستان بیشتر است.

 

 

اغلب برای ایفای نقش های رهبری برگزیده می شوند؛

 

 

همتایانشان در دبیرستان با گماردن آنان در موقعیت های رهبری بر اعتبار اجتماعی آنان صحه می گذارند.

 

 

به دختران بیشتر علاقه نشان می دهند و به دلیل ظاهر بزرگسال و علایق و مهارتهای اجتماعی پیشرفته تر خود نزد آنان محبوبترند.

 

 

 رشد جنسی  زودرس ممکن است آنان را به سوی روابط جنسی زودرس با جنس مخالف سوق دهد.

 

 

بزرگسالان، نیز، پسران با رشد زودرس را به دلیل وجود جذابیت فیزیکی آراستگی بیشتر و ظاهر مردانه تر، ترجیح می دهند.

 

 

البته، باید گفت که از سوی دیگر، رفتار بزرگسالانه تر و مسؤلانه تری نیز از آنان میطلبند،

 

 

و در نتیجه وقت چندانی برای لذت بردن از ازادی های دورهٔ کودکی برایشان باقی نمی گذارند.

 

 

 

رشد زودرس در دختران

 

 

دخترانی که زودتر رسیده میشوند، در طی سال های دبستان وضعیت نامساعد تری دارند.

 

 

چون بلند قامت تر و واجد رشد فیزیکی بیشترند، حالت خودآگاهی در آنها تشدید می شود و خود را نازیبا می پندارند.

 

 

در این سن، آنها در مقایسه با دختران پیش بلوغ، از اعتبار اجتماعی کمتری برخوردارند.

 

 

در هر حال، دخترانی که رشد آنها زودرس است با رسیدن به دورهٔ راهنمایی و دبیرستان موقعیت اجتماعی واقعی خود را باز می یابند.

 

 

آنها ظاهری رشد یافته دارند و به همین دلیل مورد حسد دختران دیگر قرار می گیرند. علاوه بر آن، رفته رفته توجه پسران را به خود جلب کرده و زودتر از معمول معاشرت با آنها را آغاز می کنند.

 

 

ولی از سوی دیگر، والدین کم کم نگران علاقهٔ دختر خود به جنس مخالف شده سعی می کنند فعالیت های اجتماعی او را محدود کنند.

 

 

رشد زودرس

 

 

دختران نیز ممکن است احساسی کنند که برای کنار آمدن با برانگیختگی جنسی یا فعالیت های اجتماعی پیچیده هنوز آمادگی هیجانی کافی ندارند.

 

 

رشد زودرس به افزایش تجربهٔ جنسی در سن پایین تر منجر می شود.

 

 

محدودیت های والدین

 

 

محدودیت های والدین  و فشارهای بیرونی ممکن است سبب بروز استرس در برخی از دختران شده

 

 

و این دوره را برای آنان به دوره ای پر آشوب و اضطراب تبدیل کند.

 

 

با وجود این، با رسیدن به سن ۱۷ سالگی، این دختران معمولاً در آزمونهای سازگاری کلی فردی و خانوادگی نمرهٔ بالاتری میگیرند،

 

 

و خود پندارهٔ مثبت تری دارند،

 

 

و در قیاس با دختران با رشد دیررس از روابط فردیشان بیشتر لذت میبرند.

 

 

در مجموع، تأثیر مثبت خالص رسش زودرس در دختران به قدر پسران بارز نیست.

 

 

رشد دیررس در پسران

 

 

پسرانی که رشد آنها دیررس است از پاره ای شرایط اجتماعی نامطلوب رنج می برند.

 

 

که ممکن است به بروز احساس حقارت در آنها  منجر شود.

 

 

در ۱۵ سالگی ممکن است ۸ اینچ از پسران با رشد زودرس کوتاهتر و ۳۰ پوند لاغرتر باشند.

 

 

در نتیجه ممکن است از قدرت  کمتری برخوردار بوده و در قیاس با پسران با رشد زودرس عملکرد، هماهنگی حرکتی و زمان واکنش ضعیف تری داشته باشند.

 

 

از آنجا که اندازهٔ بدن و هماهنگی حرکتی نقش مهمی در پذیرش اجتماعی دارد،

 

 

پسران با رشد دیررس ممکن است ادراک خویشتن منفی پیدا کنند.

 

 

رشد زودرس

ویژگی هایی که به آنان نسبت داده شده عبارتند از:

 

 

محبوبیت کمتر، آراستگی کمتر، جذابیت فیزیکی کمتر، بیقراری و تکلف بیشتر، ریاست مآبی و طغیانگری بیشتر در برابر والدین، و بالاخره وابستگی توام با احساس نابسندگی و طردشدگی.

 

 

این گونه پسران اغلب به حالت خودآگاهی مفرط گرفتار شده و به دلیل طردشدگی اجتماعی از دیگران کناره گیری میکنند.

 

 

رشد دیررس در دختران:

 

 

دخترانی که رشد آنها دیررس است اغلب در دورهٔ راهنمایی یا دبیرستان وضعیت اجتماعی مساعدی ندارند.

 

 

این دختران، در کلی، به جذابیت فیزیکی و روابط با همتایان مذکر نگرش منفی تری دارند.

 

ظاهر آنها شبیه «دخترهای کوچولو» و نحوهٔ برخورد دیگران با آنها نیز به همین گونه است.

 

 

ممکن است به مهمانی های مختلط و فعالیت های اجتماعی دعوت نشوند.

 

 

مطالعه ای در شهر نیویورک نشان داد دخترانی که نخستین بار در فاصلهٔ سنی ۱۴ تا ۱۸ سال قاعده شده اند، دیرتر شروع به بیرون رفتن با پسرها می کنند.

 

 

این دختران اغلب به دختران که رشد یافته تر حسادت می ورزند،

 

 

اما با پسرانی که وضعیت رشدی  هنجار دارند اشتراکات بیشتری داشته و آنها را به دیده ای دوستانه می نگرند.

 

 

در هر صورت، فعالیت های آنها بازتاب علایق گروه های سنی خردسالتری است که اغلب وقت خود را با آنان می گذرانند.

 

 

یکی از مزایای دختران دیررس در قیاس با دختران زودرس آن است که چندان مورد انتقاد والدین و بزرگسالان دیگر قرار نمی گیرند.

 

 

به نظر می رسد مهمترین زیانی که بیش از حد متوجه دختران با رسش دیررس می شود،

 

 

از دست دادن موقت موقعیت اجتماعی به دلیل نارسی فیزیکی نسبی است.

Comments are closed.